çocukları iştahsız olan anneler beni çok iyi anlayacaklardır.. ne sıkıntı çektiğimi, takmıyormuş gibi görünüp aslında kafama çok taktığımı, yiyen bir çocuk gördüğümde -maşAllah diyip- iç geçirdiğimi bir ben bir Allah bilir.
anneliğin zorlu taraflarından biri çocukta yemek ve uyku sorunu..hadi uykusunu geçtim de bir yese..
çok yesin diye bir isteğim yokki benim.vitamini bir işe yarayacak kadar yesin yeterki..
oğluşumun gündeminde kahvaltı olayı yok.. şöyleki 1 yaşına kadar vardı.ahım şahım yemese de yiyordu.
nolduysa 1 yaşından sonra doğrudürüst yemez oldu. ı, peynirmiş, zeytinmiş nerdee..içerse süt yada anne sütü, yerse krep oda bir iki lokma, bir de yerse yapmışsam patates kızartması oda bir iki tane..sadece kahvaltımı öğle akşam yemelerimizde benim için kabus oldu. 2 yaşındaki bir çocuk normalde evde yapılan yemeklerden yemeli değil mi? daha doğrusu doktorların demesi öyle.. ama bu bizim için geçerli değil..çorba yiyoruz biz oda her çorba olmaz. ağzının tadına uyarsa yer beyfendimiz.akşam deseniz akşam yemeğimiz de yok bizim. yoğurt yerse oda sade yemez.. içine muz ve bal eklerim öyle yer..canı yemek yemek istemezse püskürtür üstün başın batar.işte böyle.
ah oğulcuğum..korkuyorum acaba ben mi yediremiyorum diye.bir doktorda demesinmi çocuğa yemek yedirmek anneliğin sanatıdır.. pehh.. sanatmış.. götürücem önüne vericem yemeği eline buyur doktor yedir dicem bakalım yedirebilecekmi.. uzaktan birşeyler demek, nasihatler vermek ne kolay başkaları için.
ama inanıyorum bir gün kendi gözlerimle şahit olucam oğlum kendi isteyerek yemek isteyecek.. kararında ve yeterince inşALLAH..
